«كسوف» اتفاق افتاد و ما همه ترسيديم! خورشيد خاموش شد و ما همه وحشت كرديم! تاریکی شهر را در خود بلعید و صدای جغدها توی کوچه ها بلند و بلندتر شد! گفتن و شنيدن از آفتاب گناهي شد بس بزرگ! بعضي ها خنديدند و منكر «نور و گرما» ي خورشيد شدند !بعضي ها ترسيدند و خاطرات نوراني خود را فراموش كردند! بعضي ها هم بغض كردند و اشك ها ريختند به ياد خورشيد! وما...ما ايستاديم رو به آسمان و چشم به افق ،كه خورشيد از پرده كسوف طلوعي دوباره كند و شهر دوباره رنگ نور را تماشا کند!